Umawiasz się, idziesz, wychodzisz — i po drodze do domu łapiesz się na myśli, że to jakoś nie zagrało. Nic złego się nie stało. Ta osoba była uprzejma, kompetentna, wszystko się zgadzało. A jednak.

I zaraz potem druga myśl: pewnie tak ma być, po prostu jeszcze się nie przyzwyczaiłam.

Czasem faktycznie tak jest. Czasem nie. Warto umieć odróżnić jedno od drugiego, bo konsekwencje pomyłki są różne w obie strony.

To nie jest kwestia sympatii

Terapeutka nie musi być osobą, z którą chciałabyś iść na kawę. „Polubić” jest tu mylącym słowem.

Chodzi o coś węższego i bardziej konkretnego: czy w jej obecności jesteś w stanie mówić szczerze. Czy masz poczucie, że rozumie, o co Ci chodzi — także wtedy, gdy mówisz nieskładnie. Czy jesteście umówione co do tego, po co się spotykacie.

To nie jest miękki dodatek do „prawdziwej” pracy. Badania nad skutecznością psychoterapii dość zgodnie wskazują, że relacja między dwiema osobami w gabinecie jest jednym z najsilniejszych czynników tego, czy terapia pomaga. Jeśli coś tu zgrzyta, to zgrzyta w części nośnej, a nie w dekoracji.

Kiedy warto jednak zostać

Uczciwie: nie każde „nie chcę tam iść” znaczy złe dopasowanie.

Bywa, że terapia robi się nieprzyjemna dokładnie wtedy, gdy zaczyna działać — kiedy dochodzimy do czegoś, czego wolałybyśmy nie ruszać. Chęć odejścia potrafi być wtedy bardzo przekonująca i bardzo racjonalnie uzasadniona.

Nie da się tego rozstrzygnąć z zewnątrz i nie zamierzam podpowiadać, co czujesz. Ale jest prosty sposób, żeby sprawdzić: powiedz o tym na sesji.

Zdanie w rodzaju „mam wrażenie, że się mijamy” albo „ostatnio wychodzę stąd bardziej zmęczona niż przychodzę” jest materiałem do pracy, a nie skargą. Reakcja na nie mówi Ci zresztą bardzo dużo. Osoba, która pracuje dobrze, przyjmie to z ciekawością. Jeśli poczujesz się za to skarcona albo zbyta — to też jest odpowiedź.

Jak to u nas wygląda w praktyce

Bez ceremonii i bez tłumaczenia się.

Napisz do nas i powiedz, że chcesz zmienić osobę. Nie musisz uzasadniać ani opisywać, co było nie tak — jeśli chcesz powiedzieć, przyjmiemy to jako informację, a nie jako pretensję. Poszukamy kogoś innego — w praktyce albo poza nią — albo powiemy wprost, jeśli akurat nie mamy kogoś odpowiedniego, zamiast umawiać Cię na wszelki wypadek.

Z nową osobą sama zdecydujesz, czy chcesz zaczynać od początku, czy raczej ciągnąć dalej to, co już się zaczęło. Jeśli byłyście dopiero na pierwszych spotkaniach, zwykle po prostu się kontynuuje.

Jedno zdanie na koniec

Nie ma czegoś takiego jak „zmarnowana” pierwsza próba. Nawet spotkanie, po którym wiesz tylko tyle, że nie tak, mówi Ci coś, czego wcześniej nie wiedziałaś. To też jest początek.