Dziecko zadaje pytanie przy obiedzie. Albo nie zadaje żadnego, tylko zamyka drzwi do pokoju i przestaje cokolwiek mówić. Albo znajdujesz coś w telefonie i przez resztę dnia układasz sobie w głowie zdanie, od którego zacząć.

I potem stoisz w kuchni i myślisz: chcę to zrobić dobrze i nie mam pojęcia, jak.

Konsultacja dla rodziców jest dokładnie na to.

To nie jest terapia dziecka

Najważniejsza rzecz na początek, bo najczęściej myli się ją z czymś innym: pracujemy z Tobą, nie z dzieckiem. Dziecko nie przychodzi, nie jest oceniane, nie jest diagnozowane i nie dowiaduje się, że byliście.

To ma praktyczną konsekwencję. Nie musisz namawiać nastolatka, żeby gdzieś z Tobą poszedł — a to zwykle jest ten moment, w którym rodzice rezygnują z szukania pomocy.

Nie jest to też kurs ani wykład. Spotkanie dotyczy Twojego dziecka, Twojego domu i tego jednego pytania, które padło w zeszły wtorek.

Jak wygląda jedno spotkanie

Online albo w Warszawie, bez dziecka. Może przyjść jedno z rodziców albo oboje — jeśli w domu są dwie różne opinie na ten temat, to nie jest przeszkoda, tylko całkiem dobry powód, żeby przyjść razem.

Opowiadasz, co się dzieje: ile dziecko ma lat, co dokładnie padło albo czego dokładnie się boisz, co już powiedziałeś i jak to zostało przyjęte. Im konkretniej, tym lepiej — „nie wiem, jak rozmawiać o dojrzewaniu" da się omówić, ale „zapytała mnie wczoraj, skąd się biorą dzieci, i powiedziałam, że jutro wrócimy do tematu" da się omówić o wiele lepiej.

Wychodzisz z konkretnymi zdaniami, nie z teorią. Nie z modelem rozwoju psychoseksualnego, tylko z tym, co realnie można powiedzieć dziewięciolatce w kuchni w środę.

Jedno spotkanie czy kilka

Jedno wystarcza mniej więcej tak samo często, jak kilka.

Czasem cała sprawa mieści się w godzinie: pada pytanie, na które trzeba odpowiedzieć, i wychodzisz wiedząc, jak. Czasem okazuje się, że pod jednym pytaniem leży coś, co ciągnie się od dłuższego czasu — i wtedy warto się umówić na dalej. Nikt nie ustala tego z góry i nie ma abonamentu.

Kilka rzeczy, które słyszymy najczęściej

  • „Jest już za późno, powinniśmy byli zacząć wcześniej." Praktycznie zawsze jest to nieprawda w tym sensie, że przed chwilą też była jakaś rozmowa do odbycia. Wcześniej jest łatwiej. Teraz to nie jest za późno.
  • „Boję się, że powiem za dużo." To jest właśnie ta rzecz, którą da się omówić zawczasu — co pasuje do wieku, a co jeszcze nie.
  • „Ja sam nie dostałem takiej rozmowy w domu." Bardzo częste i to nie jest drobiazg. Trudno przekazać coś, czego się nigdy nie widziało, i to też jest materiał na spotkanie.

Skąd wiedzieć, że to konsultacja, a nie coś większego

Bywa, że rodzic przychodzi z pytaniem o rozmowę, a w tle jest coś, co dotyczy samego dziecka i wymaga innej pomocy. Nie zawsze widać to od razu i nikt nie obieca Ci, że rozpozna to na pierwszym spotkaniu — ale jeśli to się pojawi, powiemy o tym wprost, zamiast prowadzić dalej konsultacje, które nie są tym, czego potrzebujecie.

Przyjście z pytaniem, które okazuje się mniejsze, niż myślałeś, nie jest zmarnowanym spotkaniem. To jest najlepszy możliwy wynik.